IndexGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen
Immortal Cats
Immortal Cats is een RPG waarbij je een kat speelt. Er gaat een legende de rondte dat er een magische steen is, die deze katten de Everyal noemen. Degene die deze steen aanraakt, zal onsterfelijk worden en eeuwige macht verkrijgen. De zoektocht naar de Everyal zal niet zonder de bijkomende problemen verlopen, dus bereid je voor!
Belangrijk
- Regels
- Het plot
Het team
Admin Christmas
Moderator Pulse
Clans
None (Aanvraag)
Seizoen
Sneeuw | Ijzige winden | Temperaturen rond de 5° Celcius
Affiliates



Wil je dat jouw button hier komt te staan? Stuur dan een PB naar Pulse met daarin je button met formaat 130x60, en zodra onze button ook op jouw site te zien is, zullen wij hem hier plaatsen!
Inloggen
Gebruikersnaam:
Wachtwoord:
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Deel | 
 

 First Arrival

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Raymundo

avatar

IC-posts : 3

Cat profile
Leeftijd: 1 year
Levenswijze: I won't obey
Partner: I can love boys 'nd girls.. Problem, bro?

BerichtOnderwerp: First Arrival   wo 21 dec 2011, 04:36

De bevroren bosbodem was hard onder zijn poten. Het was bijna onmogelijk om met je klauwen in de grond te krabben, zo hard was hij. Niet dat de sneeuw hier heel erg doorgedrongen was. Het was gewoon koud, punt. De grijze kat rilde. Zijn vacht was dan wel dik, erg veel vet had hij niet. De kater stond ervoor bekend heel actief te zijn. De prooi die hij at, in een poging om een vetlaagje te krijgen, viel bijna in het niets. En heel veel kon hij ook niet eten. Tenzij hij echt honger had. Het was niet dat hij geen prooi kon vangen. Dat zeker niet. Hij was een uitstekend jager. Snel, lenig en dodelijk. Een grijnsje kwam om zijn lippen. Bijna nooit kwam een dier dat op zijn pad kwam er levend van af. Raymundo was goed opgeleid. Diego was een goeie leermeester geweest. Stiekem was Alejandro te dik om goed te jagen, maar dat kwam omdat Diego altijd te veel ving. En die twee hielden zoveel van elkaar dat Diego Alejandro vertroetelde alsof hij een kitten was. Hij begon te spinnen. Raymundo was in een opperbest humeur vandaag. Ondanks het koude weer en de gure wind die af en toe door zijn vacht trok, was het een mooie dag. Een waterig zonnetje stond aan de hemel. De kale takken droegen de sneeuw, die het waagde om naar beneden te vallen juist toen hij er onder liep. Proestend krabbelde hij achteruit, zijn kop uit de sneeuwhoop trekkend. "Had je wat, sneeuw?" Mompelde hij. Toen besefte hij hoe idioot dat er moest uitzien. Welke gezonde kat stond nu tegen een hoopje sneeuw aan te kletsen. Hij liep langs het sneeuwhoopje heen en liep verder, uitkijkend voor meer vallende sneeuw.

De sneeuw had besloten netjes op zijn takken te blijven liggen, want hij wandelde ongedeerd een open plek op. Raymundo sprong op een omgevallen boomstronk. Waar was hij eigenlijk? Hij was gewoon rechtdoor blijven lopen, met het resultaat dat hij geen idee had waar hij was. De sfeer leek niet meteen vijandig, maar hij wist wel beter. Misschien werd hij hier wel aanzien als een indringer, een ongewenste kat die zo snel mogelijk weer weg moest. Een bezorgde blik kwam in zijn oranje ogen te staan. Wie weet zouden ze hem wel doden als ze hem vonden. Het werd afwachten tot hij iemand ontmoette die hem wat meer over dit gebied kon vertellen. En hij mocht het mis hebben, maar de kans was groot dat dat niet zo heel lang meer zou duren.

[open]

_________________
Some things in life are lost and buried
Waiting to be rediscovered
Revealing the forgotten
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tor

avatar

IC-posts : 4

Cat profile
Leeftijd: 1 jaar
Levenswijze: I don't need any shit, I am a loner.
Partner: Don't seek my heart you find him broken.

BerichtOnderwerp: Re: First Arrival   wo 21 dec 2011, 10:01

Hij liep op een rustige gang door het bos. Hij liep lichtvoetig, geruisloos. Alleen het spoor wat hij achterliet verried dat hij er gelopen had. Ook al was hij een fors gebouwde kater, toch was hij getraind op het ongezien ergens langs komen. Dat had hij zichzelf aangeleerd, vooral om zo min mogelijk geluid te hoeven maken. Zodat hij zijn omgeving niet verstoorde, zijn omgeving waar hij zo veel van hield. De natuur was zijn steunpilaar zijn toevluchtsoord en aangezien het overal om hem heen was, hoefde hij niet ver te zoeken. Hij zocht graag de mooiste plekjes op, plekjes die hem deden verrassen. Het kwam vaak genoeg voor dat hij iets tegen kwam, wat hij niet verwacht had. Dat maakte de natuur zo mooi vond hij. Misschien vond hij de natuur ook wel zo mooi, omdat hij er altijd aan gebonden was geweest. De natuur was het enige waar hij de laatste maanden op gesteund had. Meer had hij simpelweg niet gehad, dus ja waar ging je dan van houden? Waarschijnlijk ging je dan automatisch van iets houden wat het dichts bij je stond, maar dat maakte hem eigenlijk ook niet zo veel uit. Het kon hem niet schelen hoe het gebeurd was, alleen maar dat het er was. Hij draaide zijn oren iets opzij toen hij geritsel uit de bosjes hoorde komen, gevolgd door een kleine sneeuwlawine. Het bosje had er meteen op gereageerd en de sneeuw van zijn taken gegooid boven op de vogel die er onder gezeten had, die vloog meteen verontwaardigd krijsend op. Tor glimlachte terwijl hij verder liep. Hij vroeg zich af wie hier allemaal woonden, in dit bewoonde gebied. Hij wist dat het bewoond was, omdat hij andere katten geroken had en andere sporen gezien had. Alleen hij had geen flauw idee wie het konden zijn. Wat hij wel wist was dat hij niet kon zien of ze het goed of slecht bedoelden, dus was hij meer op zijn hoede. Lette hij meer op zijn omgeving, op andere katten, dan dat hij anders deed. Hij had nooit zo op andere katten hoeven letten, omdat hij er zo goed als geen één tegen gekomen was in die tijd dat hij rondgetrokken had, hij had ze gemeden. Alleen hij kon ze nou niet meer ontlopen aangezien hij dwars door een gebied heentrok waar katten leefden en hij kon niet meer terug, of hij wilde niet meer terug. Hij had geen zin om dat hele eind om te gaan lopen, dus moest hij ze maar onder ogen zien.

Hij stopte met lopen toen een nieuw spoor zich voor hem uitstrekte, een spoor van een andere kat. Die was hier pas geleden langs gekomen en hij liep precies de kant op waar Tor ook heen wilde. Hij siste even zachtjes, zo zacht dat niemand hem zou kunnen horen. Ach ja, het was niet anders. Hij wist dat het er van zou komen. Hij liep verder naast het spoor van de andere kat. Hij kreeg de kater al snel in zicht, hij zat op een boomstronk. Het was een grijze kater, waarschijnlijk bijna even oud als hem. Dat hadden zijn groene ogen met een glimp van de kat opgevangen. Hij wist meteen wat voor soort kat hij voor zich had, maar alleen van de buitenkant, de gedachten van de kat en de gewoontes waren voor hem compleet onbekend. Hij stond een meter van de boomstronk stil en keek de andere kater kalm aan. Zijn ogen stonden koud, zoals ze dat altijd stonden. “Hallo,” zei hij toen. Meer omdat hij wist dat hij wel iets moest zeggen dan dat hij zin had om een gesprek aan te gaan. Het was lang geleden dat hij tegen iemand gepraat had. “Ik zag dat er iemand langsgelopen was,” zei hij alsof dat de verklaring was waarom hij erheen gelopen was, dat was niet zo. Alleen hij wist niet wat hij anders moest zeggen, dus zei hij eigenlijk maar gewoon wat.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Raymundo

avatar

IC-posts : 3

Cat profile
Leeftijd: 1 year
Levenswijze: I won't obey
Partner: I can love boys 'nd girls.. Problem, bro?

BerichtOnderwerp: Re: First Arrival   do 22 dec 2011, 02:37

Zijn pluizige, grijze staart beschermde hem enigszins tegen de koude die uit de boomstronk leek te komen. Het trok gewoon alle warmte uit zijn lichaam. Geïrriteerd trok hij met zijn oren. Hij was de koude niet gewent. Alejandro had hem ervoor gewaarschuwd. Ray had het iedere keer weggelachen. Zo erg kon het niet zijn, toch? Wel, hij had zich vergist. Het leek onmogelijk dat het nog kouder kon worden. Met die gedachte probeerde hij zichzelf te troosten. De sfeer die in het bos hing, was niet bekend voor hem. Het had iets van spanning, rivaliteit en nog iets, maar dat laatste kon hij niet thuiswijzen. Zenuwachtig klauwde hij in de boom. Het hout was redelijk rot, want het gaf goed mee. Raymundo speurde de omgeving af, op zoek naar gevaar. Hij was altijd op zijn hoede. Dat was een van de adviezen die hij van Diego had meegekregen. En die adviezen nam hij altijd ten harte. Diego was en echte boskat geweest. Wild, ongetemd en een tikkeltje gestoord. De tegenpool van Alejandro, die dan weer zachtaardig was. De grijze kater had geen idee van wie hij het meeste hield. Hij hield van hen allebei. En zij hielden van hem, dat wist hij zeker. Hoe lang was het geleden dat hij hen verlaten had? Drie weken, vier misschien? Ooit zou hij terug gaan, met de ervaringen die hij op zijn tochten had verzameld. Hij wou net zo zijn als zijn ene pleegvader. Terwijl Alejandro hem opvoedde en verhalen vertelde, ging Diego op pad. En de spannende verslagen die hij achteraf bracht, hadden hem eigenlijk aangestookt om hetzelfde te doen. Dus hij was vertrokken, zomaar. Beginnen lopen, rechtdoor, en zien wat er gebeurde.

Raymundo schrok van een plotselinge verschijning van een andere kat. Hij had hem nooit horen aankomen. Was hij te ver weg gezakt in zijn gedachten of was deze kat een enorm goeie sluiper? Hij gokte op dat laatste. Ondanks de brede, zware bouw van de kat zag hij er zo’n geniepig type uit. De kater staarde hem koud aan. “Hallo”, Sprak hij. Raymundo gaf een klein knikje met zijn kop. Wat kon hij zeggen? Misschien was de kat wel een of andere spion. Zolang hij geen vriend was, was hij een vijand. Dat had hij ook geleerd. Raymundo keek neer op de kat, die ongeveer op een meter afstand was. “Ik zag dat er iemand langsgelopen was,” Verklaarde hij. “Dat was ik”, Grijnsde Raymundo. Flauw, heel flauw, maar wat moest hij anders zeggen. Eigenlijk vond hij het niet fijn om op de andere kat neer te kijken. Zo was hij niet, alle katten waren gelijk aan elkaar. Hij sprong naar beneden, maar hij bleef op een afstandje. Onderzoekend keek hij de kat aan. Niet mis, maar niet echt zijn type. Die gedachte hield hij verborgen achter een ijzersterk masker. Na even stil te zijn, besloot hij om zijn naam nog niet te zeggen. Daarom stelde hij een andere vraag. “Kun jij mij soms vertellen waar ik ben?” Klonk vast raar, maar dat was voor hem geen reden om de vraag niet te stellen. Hij wou het weten, dus hij vroeg het, zo simpel was het.

_________________
Some things in life are lost and buried
Waiting to be rediscovered
Revealing the forgotten
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tor

avatar

IC-posts : 4

Cat profile
Leeftijd: 1 jaar
Levenswijze: I don't need any shit, I am a loner.
Partner: Don't seek my heart you find him broken.

BerichtOnderwerp: Re: First Arrival   do 22 dec 2011, 04:41

Hij zag dat hij de kat verrast had. Ook al was het waarschijnlijk niet de bedoeling geweest dat hij dat door had gehad. Hij reageerde er verder niet op, hij wist dat hij goed geruisloos kon zijn. Dat niemand hem zou opmerken als hij door het bos liep, tenminste als hij wou dat niemand hem doorhad. Het had meerdere doelen gehad waarom hij zo geruisloos mogelijk was gaan lopen. De grootste reden was om echt van de natuur te kunnen genieten, maar dat was niet de enige. Hij was eigenlijk altijd op de vlucht geweest. Op de vlucht voor zijn broertjes en zusjes, gewoonweg omdat hij ze niet meer tegen had willen komen. Nadat zijn ouders dood waren gegaan en zij hem de schuld hadden gegeven, leek het hem best wel logisch dat hij ze niet meer tegen wilde komen. Hij wou niet de kans hebben dat hij tegen ze zou moeten vechten. Hij wist niet of ze inmiddels wijzer waren geworden, of ze hem niet meer zo’n kwaad hart toedroegen, maar hij ging het in ieder geval niet uitproberen of riskeren. Hij wou niet tegenover ze staan, omdat hij ondanks alles toch van ze hield. Hij zou dat waarschijnlijk nooit meer tegen ze kunnen zeggen, maar toch voelde het zo. Het was zijn familie, ook al gaven ze hem de schuld. Toch hield hij van ze hoe veel ze hem ook getreiterd hadden. Zijn staart zwiepte kalm heen en weer terwijl hij een eindje van de kat af stil stond en iets tegen hem zei. Hij glimlachte een waterig glimlachje toen de kater naar hem knikte. Hij waardeerde het dat de kater ondanks zijn rare opmerking er toch normaal op in ging. “Ja, daar kwam ik ook achter.” Zei ook hij met een klein grijnsje om zijn lippen. Toen viel er weer een korte stilte waarin Tor vluchtig langs de andere kat keek. Zijn groene ogen stonden even afwezig maar al snel kregen ze hun normale koude blik weer. Hij keek de kater weer aan terwijl die naar beneden sprong. Opnieuw waardeerde hij de andere kater weer omdat ook hij op een afstandje bleef. Hij had wel door dat de kater hem peilde, net als hij hem peilde. Waarschijnlijk ging dat automatisch als je iemand tegen kwam, eigenlijk was het van levensbelang.

Hij ging zitten, zijn staart sloeg zachtjes op de grond terwijl hij zijn blik niet opnieuw van de kat afwende. Hij hield hem nou scherp in de gaten. “Kun jij mij soms vertellen waar ik ben?” Hij fronste even zijn voorhoofd. Ja, dat was eigenlijk een goede vraag. Hij was verder nog niemand tegengekomen en er hing een aparte sfeer in dit gebied. Hij wist dat er meerdere katten waren, maar waar ze precies waren daar had hij geen idee van. Hij hield nooit bij waar hij geweest was, hij liep gewoon en zag wel waar hij uitkwam. “Nee, ik denk dat ik je daarin niet veel verder kan helpen,” zei hij toen. “Ik heb wel gemerkt dat hier meerdere katten leven, maar ik ben er verder nog geen een tegengekomen en ik ben hier ook pas net,” vervolgde hij ter uitleg. Het zou nou vast wel duidelijk zijn voor de andere kat en als dat niet zo was, nou ja dan was dat jammer. Hij keek de kat nog een keer peilend aan. “Mijn naam is Tor,” zei hij toen. Het kon geen kwaad om te zeggen hoe hij heette vond hij. Hij ging niet vragen om de naam van de andere kater, die zou vanzelf wel zeggen hoe hij heette als hij dat wou. “Ik weet eigenlijk nooit precies waar ik ben, ik trek al mijn hele leven rond.” Vervolgde hij met een grijnsje. Zijn emoties bleven achter de koude blik in zijn ogen, maar soms liet hij een enkele doorschemeren, maar alleen als hem dat uitkwam.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Raymundo

avatar

IC-posts : 3

Cat profile
Leeftijd: 1 year
Levenswijze: I won't obey
Partner: I can love boys 'nd girls.. Problem, bro?

BerichtOnderwerp: Re: First Arrival   vr 23 dec 2011, 10:57

Op dit moment kon de grijze kater maar aan een iets denken: als de andere kat besloot om hem aan te vallen, zou het knap lastig worden om er heelhuids van af te komen. Ze waren beslist aan elkaar gewaagd. Raymundo zou nooit als eerste aanvallen. Hij had reflexen voor iets. Een aanval werd meestal altijd ofwel goed opgevangen ofwel ontweken. Bijna nooit werd hij helemaal verrast. Tenzij hij sliep, en dan nog. De rosse kater zag er ook niet uit alsof hij zich zomaar zou laten doen. In deze situatie was het erg belangrijk dat hij zich niet agressief ging opstellen. Hij hield er wel van, een beetje andere katten uitdagen, maar hier zou het wel eens in zijn nadeel kunnen eindigen. En hij was niet van plan om nu meteen al vijanden te maken. De onderzoekende blikken waren wederzijds. Raymundo vond het normaal, dus hij deed er niet moeilijk over. Een klein glimlachje kwam om zijn lippen toen de koude, groene ogen terug bij de zijne uitkwamen. De afstand tussen hen was klein, maar net groot genoeg. Hij voelde zich niet ongemakkelijk of bedreigd.

Zijn vraag lokte verwarring uit bij zijn gesprekspartner. Het duurde even voor hij een antwoord kreeg. “Nee, ik denk dat ik je daarin niet veel verder kan helpen,” Zei de kat na een poosje stilte. “Ik heb wel gemerkt dat hier meerdere katten leven, maar ik ben er verder nog geen een tegengekomen en ik ben hier ook pas net." Raymundo knikte kort. Een andere nieuweling. Langs de ene kant wel jammer, maar langs de andere kant was hij wel blij met deze ontmoeting. Teken dat hij niet op een godvergeten plek was beland, waar geen enkele andere kat leefde. De kater stelde zich voor als Tor. Blijkbaar vond hij het niet belangrijk om zijn naam nog langer te verzwijgen. "Mijn naam is Raymundo." Zei hij op zijn beurt. “Ik weet eigenlijk nooit precies waar ik ben, ik trek al mijn hele leven rond.” Zei Tor. Hij hield zijn kop een beetje schuin, met een vragende blik in zijn ogen. "Waarom?" Vroeg hij toen. Hijzelf had af en toe een plek nodig waar hij kon blijven, een plek dat hij zijn thuis kon noemen. Blijven rondtrekken leek hem moeilijk. Eenzaam. Echt vrienden kon je niet maken dan. Je liet ze iedere keer achter. Tenzij ze met je meetrokken.

_________________
Some things in life are lost and buried
Waiting to be rediscovered
Revealing the forgotten
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tor

avatar

IC-posts : 4

Cat profile
Leeftijd: 1 jaar
Levenswijze: I don't need any shit, I am a loner.
Partner: Don't seek my heart you find him broken.

BerichtOnderwerp: Re: First Arrival   vr 23 dec 2011, 21:38

Hij had niet verwacht om een andere nieuweling tegen te komen, maar hij had natuurlijk kunnen weten dat dat ging gebeuren. Hij vond het niet erg dat de grijze kater ook nieuw was in dit gebied. Hij had geen flauw idee hoe lang hij hier zou blijven, of dat hij het gebied alleen maar doortrok om weer verder te reizen. Dat was heel normaal voor hem, zo ging het altijd. Hij reisde door een gebied, keek er even rond, en ging weer verder. Zo was het altijd gegaan en hij was ook niet van plan daar snel in te veranderen. Hij knikte kalm terug toen de kat kort knikte op zijn opmerking. Hij wist nog niet zo goed wat hij van deze kater moest denken, of hij goede bedoelingen had. Daar zou hij vast snel genoeg achter komen, maar tot die tijd hield hij hem goed in de gaten. Geen enkele beweging ontging hem, al was dat verder moeilijk aan hem te zien. Hij keek kalm uit zijn ogen en dat straalde zijn hele houding uit, geen enkel teken dat hij op zijn hoede was. Behalve als je hem goed kende dan zag je in zijn groene ogen dat hij de kater wel degelijk in de gaten hield en dat hem ook zeker niks zou ontgaan. "Mijn naam is Raymundo." Hij knikte opnieuw. “Raymundo,” hij herhaalde de naam van de andere kater en keek hem weer aan. Hij zei niet dat hij het aangenaam vond, of iets in die richting. Hij zag daar nooit echt het nut van in, want hoe wist je nou of je iets aangenaam vond als je diegene nog niet kende. In ieder geval vond hij dat hij daar moeilijk iets over kon zeggen. Hij vond het prima als anderen het nodig vonden om het aangenaam te noemen, maar hij deed dat in ieder geval niet. Hij liet alleen wat waardering in zijn stem doorklinken.

Hij keek toe toen Raymundo zijn kop schuin hield toen hij zei dat hij altijd rond trok. Was dat dan zo vreemd? Misschien was het voor sommigen wel een stuk vreemder als hij het vond. Hij had het altijd gedaan, het was zijn tweede natuur geworden, maar hij kon ergens wel begrijpen dat anderen het vreemd vonden. "Waarom?" Hij glimlachte even. “Omdat ik graag alleen ben,” dat was niet de enige reden. Er waren er wel meerdere, maar hij koos zijn woorden altijd zorgvuldig. Hij wilde niks zeggen wat tegen hem gebruikt kon worden. Daar had hij altijd al op moeten letten ook toen zijn ouders nog geleefd hadden, want zijn broertjes en zusjes hadden elke mogelijkheid aangegrepen om hem zwart te maken. “Ik hou van de natuur. Ik wil er zoveel mogelijk van zien,” vervolgde hij. Het was ooit begonnen omdat hij moest vluchten, omdat hij op de vlucht moest blijven voor katten die hij lief had. Dat deed hij eigenlijk nog steeds, als hij in beweging bleef was de kans heel klein dat hij ze ooit weer tegenkwam, maar dat zei hij niet. Dat was iets van hem en dat hoefde verder niemand te weten. “Ben jij altijd op een plek gebleven dan Raymundo?" vroeg hij toen. “Maar je moet me ergens wel begrijpen, anders was je niet hier heen gegaan.” Hij keek de andere kater onderzoekend aan terwijl zijn staart nog steeds zachtjes op de grond klopte.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: First Arrival   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
First Arrival
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Immortal Cats :: Xantora :: Bos-
Ga naar: